مائے! نی مائے!
میں اِک شِکرا یار بنایا
اوہدے سِر تے کَلغی
تے اوہدے پَیریں جھانجھر
تے اوہ چوگ چُگیندا آیا
نی میں واری جاں!

اِک اوہدے روپ دی
دُھپ تِکھیری
دوجا مہکاں دا تِرہایا
تیجا اوہدا رنگ گُلابی
کِسے گوری ماں دا جایا
نی میں واری جاں

نینیں اوہدے
چیت دی آتھن
اَتے زُلفیں ساون چھایا
ہوٹھاں دے وِچ کَتیں دا
کوئی دِیہوں چڑھنے تے آیا
نی میں واری جاں

ساہواں دے وچ
پُھل سَویاں دے
کِسے باغ چنن دا لایا
دیہیں دے وِچ کھیڈے چَیتر
عِطراں نال نہایا
نی میں واری جاں

بولاں دے وچ
پَون پُرے دی
نی اوہ کوئلاں دا ہمسایا
چِٹے دند جیوں دھانوں بَگلا
تاڑی مار اُڈایا
نی میں واری جاں

عشقے دا
اِک پلنگ نواری
اساں چاننیاں وِچ ڈاہیا
تن دی چادر ہوگئی میلی
اُس پَیر جاں پَلنگھے پایا
نی میں واری جاں

دُکھن میرے
نَیناں دے کوئے
وِچ ہَڑ ہنجوواں دا آیا
ساری رات گئی وِچ سوچاں
اُس ایہہ کیہ ظُلم کمایا
نی میں واری جاں

صبح سویرے
لے نی وٹنا
اساں مَل مَل اوس نُہایا
دیہی وچوں نِکلن چِنگاں
تے ساہڈا ہتھ گیا کُملایا
نی میں واری جاں

چُوری کُٹاں!
تے اوہ کھاندا ناہیں
اوہنوں دِل دا ماس کھوایا
اِک اُڈاری ایسی ماری
اوہ مُڑ وطنی نہیں آیا
نی میں واری جاں

مائے! نی مائے!
میں اک شِکرا یار بنایا

اوہدے سِر تے کلغی
تے اوہدے پیریں جھانجھر
تے چوگ چُگیندا آیا
نی میں واری جاں!

واسطہ ای میرا
میرے دِلے دیا محرما وے
کُلیاں کُنیہرا گھر آ
لگی تیری دِید دی
وے تِیہہ میرے دِیدیاں نوں
اِک گُھٹ چاننی پیا

کالے کالے باگاں وِچوں
چانن منگانیاں وے
دینیاں میں چوکیاں گڑھا
سونے دا میں گڑوا
تے گنگا جل دینی آں وے
مل مل وَٹنا نہا

سوہا رنگ آٹھنا
للارناں تُوں مَنگ کے وے
دَینیاں میں چِیرا وی رنگا
شیشہ بَن بیہنی آں
میں تیرے ساہویں ڈھولنا وے
اِک تَند سُرمے دی پا

نِت تیرے بِرہے نوں
چِھچھڑے وے آندراں دے
ہُندے نہیوں ساہڈے توں کھوا
ٹُک چلے بیریاں وے
راطوطے روپ دِیاں
مالیا وے آن کے اُڈا

رُکھاں سنگ رُس کے
ہائے ٹُر گئی پَیکڑے وے
ساوی ساوی پَتیاں دی بھاہ
رُتاں دا سپیرا اَج
بھوریاں دی جِیب اُتے
گیا ای سپولیا لڑا

تھکی تھکی یاد تیری
آئی ساہڈے ویہڑے وے
دِتے اساں پلنگ وِچھا
مِٹھی مِٹھی مہک
چنبیلیاں دی پہرا دیندی
ادھی راتی گئی اُو جگا

ماڑی ماڑی ہووے وے
کلیجڑے چ پِیڑ جہی
ٹھنڈی ٹھنڈی وگدی اُو واہ
پَین پَئیاں دَندلاں وے
نَدی دیاں پانیاں نوں
نہائوندی کوئی ویکھ کے شعاع

پِنڈ دیاں داکھیاں تے
لَک لَک اُگیا وے
پِیلا پِیلا کرناں دا گھاہ
رُک رُک ہوئیاں
ترکالاں ساہنوں چاننا وے
ہور ساتھوں رُکیا نہ جا

کھیڈے تیرا دُکھڑا
انجانا ساہڈے آنگنا جے
دینیاں تڑگیاں بنا
مار مار اَڈیاں
جے نچے تیری ویدناں وے
دینیاں میں جھانجھراں گھڑا

اُڈی اُڈی رُوہیاں وَلوں
آئے ڈار لالیاں دی
دِلے دا گئی بُتڑا ہِلا
تھک گئی چُوباریاں تے
کنگنی کِھلاردی میں
بیٹھ گئی اُو جھنگیاں چ جا

سوہنیاں دھومیلاں دی
بلوری جئی اکھ اُتے
بدلاں دا محل پَوا
سورجے تے چن دِیاں
باریاں رکھا دے وِچ
تاریاں دا موتیا لَوا

واسطہ ای میرا
میرے دِلے دیا محرما وے
کُلیاں کُنیہرا گھر آ
لگی تیری دِید دی
وے تیہہ میرے دیدیاں نوں
اِک گُھٹ چاننی پیا

شِو کُمار بٹالوی

تُسی کیہڑی رُتے آئے
میرے رام جیو
جدوں باغیں پُھل کُملائے
میرے رام جیو

کِتھے سئو جَد انگ انگ ساہڈے
رُت جوبن دی مَولی
کتھے سئو جد تن من ساہڈے
گئی کتھوری گھولی
کتھے سئو جد ساہ وِچ چنبا
چیتر بیجن آئے
میرے رام جیو

تُسی کیہڑی رُتے آئے
میرے رام جیو
جدوں باغیں پُھل کُملائے
میرے رام جیو


کتھے سئو میرے پَربھ جی 
جد ایہہ کنجک جِند نمانی
نِیم پیازی روپ سَراں دا
پی کے آئی پانی
کتھے سئو جدھ دھرمی بابل
ساہڈے کاج رچائے
میرے رام جیو
تُسی کیہڑی رُتے آئے
میرے رام جیو
جدوں باغیں پُھل کُملائے
میرے رام جیو

کتھے سئو جد نَہوں ٹُکدی دے
سَون مہینے بِیتے
کتھے سئو جد مَہکاں دے
اساں دِیپ چو مُکھیے سکھے
کتھے سئو اوس رُتے
تے تُسیں اودوں کیوں نہ آئے؟
میرے رام جیو
تُسی کیہڑی رُتے آئے
میرے رام جیو
جدوں باغیں پُھل کُملائے
میرے رام جیو


کتھے سئو جد جِند مزاجن
ناں لے لے کُرلائی
عمر چندو آ تان وچاری
غم دی بِیڑھ  رکھائی
کتھے سئو جد واگ لیندیاں
ہونٹھ نہ اساں ہِلائے
میرے رام جیو
تُسی کیہڑی رُتے آئے
میرے رام جیو
جدوں باغیں پُھل کُملائے
میرے رام جیو

ہُن تاں پَربھ جی نہ تن اپنا
تے نہ ہی من اپنا
بہے پُھل دا پاپ وڈیرا
دیوتے اگے رکھنا
ہُن تاں پربھ جی بہوں ُپن ہووے
جے جند خاک ہنڈائے
میرے رام جیو
تُسی کیہڑی رُتے آئے
میرے رام جیو
جدوں باغیں پُھل کُملائے
میرے رام جیو

شِو کُمار بٹالوی

تینوں دیاں ہنجواں دا بھاڑا
نی پِیڑاں دا پراگا بُھن دے
بھٹھی والیے!
بھٹھی والیے ، چنبے دیئے ڈالیے
نی دُکھاں دا پراگا بُھن دے
بھٹھی والیے!

ہوگیا کویلا مینوں
ڈھل گئیاں چھاواں نی
بَیلیاں چوں مُڑ آئیاں 
مجھیاں تے گاواں نی
پایا چِڑیاں نے چِیک چِہاڑا
نی پِیڑاں دا پراگا بُھن دے
بھٹھی والیے!
تینوں دیاں ہنجواں دا بھاڑا
نی دُکھاں دا پراگا بُھن دے
بھٹھی والیے!

چھیتی چھیتی کریں
میں تے جانا بڑی دور نی
جِتھے میرے ہانیاں دا
ٹُر گیا پُور نی
اوس پِنڈ دا سُنیندا راہ ماڑا
نی پِیڑاں دا پراگا بُھن دے
بھٹھی والیے!
تینوں دیاں ہنجواں دا بھاڑا
نی دُکھاں دا پراگا بُھن دے
بھٹھی والیے!

میری واری پَتیاں دی
پَنڈ سِلھی ہو گئی
مِٹی دی کڑاہی تیری
کاہنوں گِلی ہو گئی
تیرے سَیک نوں کیہہ وَجیا دُگاڑا؟
نی پِیڑاں دا پراگا بُھن دے
بھٹھی والیے!
تینوں دیاں ہنجواں دا بھاڑا
نی دُکھاں دا پراگا بُھن دے
بھٹھی والیے!

لَپ کُو اے چنگ میری
مینوں پہلاں ٹور نی
کچے کچے رکھ نہ نی
روڑ تھوڑے ہور نی
کراں مِنتاں مُکا دے نی پاڑا
نی پِیڑاں دا پراگا بُھن دے
بھٹھی والیے!
تینوں دیاں ہنجواں دا بھاڑا
نی دُکھاں دا پراگا بُھن دے
بھٹھی والیے!

سَوں گئیاں ہواواں رو رو
کر ورلاپ نی
تاریاں نوں چڑھ گیا
مِٹھا مِٹھا تاپ نی
جنج ساہواں دی دا رُس گیا لاڑھا
نی پِیڑاں دا پراگا بُھن دے
بھٹھی والیے!
تینوں دیاں ہنجواں دا بھاڑا
نی دُکھاں دا پراگا بُھن دے
بھٹھی والیے!

شِو کمار بٹالوی

جی چاہے پنچھی ہو جاواں
اُڈدا جاواں ، گاوندا جاواں
ان چھوہ سِکھراں نو چھوہ پاواں
ایس دُنیا دیاں راہواں بُھل کے
پھیر کدی واپس نہ آواں
جی چاہے پنجھی ہو جاواں

جا اشنان کراں وِچ زم زم
لا ڈِیکاں پِیاں ڈان دا پانی
مانسروور دے بہہ کنڈھے
ٹٹا جیہا اک گیت میں گاواں
جا بیٹھاں وچ کھڑیاں رُوہیاں
پَھکاں پوناں عطر سنجوئیاں
ہِم ٹیسیاں موئیاں موئیاں
یُگاں یُگاں تُوں ککر ہوئیاں
گُھٹ کلیجے میں گرماواں
جی چاہے پنچھی ہو جاواں

ہوئے آہلنا وچ شتوتاں
جاں وچ جند کریر سروٹاں
آئوں پُرے دے سِیت پھراٹے
لچکارے ایوں لَین ڈالیاں
جیوں کوئی ڈولی کھیڈے جڑیاں
وال الاری لے لے جھوٹاں
اک دن ایسا جھکھڑ جُھلے
اُڈ پُڈ جاون سھے تِیلے
بے گھر بے در میں ہو جاواں
ساری عمر پِیاں رس غم دا
ایسے نشے وچ جِند ہنڈاواں
جی چاہے پنچھی ہو جاواں

شِو کُمار بٹالوی

یار اڑیا! رب کر کے مینوں
پَین بِرہوں دے کِیڑے وے
نیناں دے دو صندلی بوہے
جان سدا لئی بِھیڑے وے

یاداں دا اِک چَھنب مَٹیلا
سدا لئی سُک جائے وے
کِھڑیاں روپ میرے دِیاں کمیاں
آکوئی ڈھور لَتیڑے وے

ایوں کر کے میں گِھر جاں اڑیا
وِچ کسیساں چِیساں وے
جیوں گِرجھاں دا ٹولہ کوئی
موئیا کرنگ دھریڑے وے

لال بِنب ہوٹھاں دی جوڑی
کھول وساراں پِیوے وے
بِبریاں بن رُلن کراہیں
من مندر دے دیوے وے

آساں دی پِپلی رب کر کے
توڑ جڑوں سُک جائے وے
ڈار شنک دے ٹوٹرواں دی
گوہلاں باجھ مریوے وے

میرے دِل دی ہر اک حسرت
بنواسِیں ٹُر جائے وے
نِت کوئی ناگ غماں دا
میری ہِک تے کُنج لہائے وے

بَجھے چائول عمر دی گندھی
ساہواں دے ڈُلھ جاون وے
چَھڈ غماں دے چھجیں قسمت
رو رو روز چھٹیوے وے

ایسی پِیڑ رچے میرے ہَڈیں
ہوجاں جھل و للی وے
تاں کِکراں چوں بھالن دی
مینوں پے جائے چاٹ اولی وے

بھاسن رات دی ہِک تے تارے
سِمدے سِمدے چھالے وے
دِسے بدلی دی ٹُکڑی
جیوں زَخموں پِیک اتھلی وے

سجناں تیری بھال چ اڑیا
ایوں کر عمر ونجاواں وے
جیوں کوئی وچ پہاڑاں کِدھرے
وگے کُول اکلی وے

منگاں گَل وِچ پا کے بغلی
در در موت دی بِھکیا وے
اَڈیاں رگڑ مراں پر مینوں
مِلے نہ موت سَولی وے

گھولی شگناں دی میری مہندی
جاں دودھی ہو جائے وے
ہر سنگراندھ میرے گھر کوئی
پیڑ پرہونی آئے وے

لَپ کو ہنجو مُٹھ کو پِیڑاں
ہووے پیار دی پونجی وے
جیوں جیوں کراں عُمر چوں منفی
تیوں تیوں ودھدی جائے وے

زندگی دی روہی وِچ نِت ایوں
ودھدیاں جان اُجاڑاں وے
جیوں بھکھڑے دا اِک پُھل پَک کے
سُولاں چار بنائے وے

جیوندے جی اسیں کدی نہ ملیے
بعد موئیاں پر سجنا وے
پیار اساڈے دی کتھ سُچڑی
عالم کُل سنائے وے

شِو کمار بٹالوی

تو جو سورج چوری کِیتا
میرا سی
تُو جِس گھر وِچ نہیرا کِیتا
میرا سی

ایہہ جو دُھپ تیرے گھر ہَسے، میری ہے
اِس دے باہجوں میری عمر ہنیری ہے
اِس وِچ میرے غم دی مہک بتھیری ہے
ایہہ دُھپ کَل سے میری، اَج وی میری ہے

میں ہی کِرن ویہونا اِس دا بابل ہاں
اِس دے انگی میری اَگن سموئی ہے
اِس وِچ میرے سورج دی خُوشبوئی ہے
شِکر دُپہرے جِس دی چوری ہوئی ہے

پر اِس چوری وِچ تیرا کُجھ وی دوش نئیں
سورج دی ہَر یُگ وِچ چوری ہوئی ہے
روندی روندی سورج نوں ہَر یُگ اندر
کوئی نہ کوئی صدا دُپہری موئی ہے

میں نِرلوہا، رِشم وچھونا عرض کراں
میں اِک باپ اَدھرمی تیرے دوار کھڑا
آ ہَتھیں اِک سورج تیرے سِیس دھراں
آ اَج اپنی دُھپ لئی تیرے پَیر پَھڑاں

میں کالکھائی دہ، توں مینوں بخش دویں
دُھپاں ساہنویں مُڑ نہ میرا ناں لویں
جے کوئی کِرن کدی کُجھ پُچھے، چُپ رہویں
جا مینوں کالا سورج کہہ کے ٹال دوویں

ایہہ اِک دھوپ دے بابل دے ارجوئی ہے
میری دُھپ میرے لئی اَج تُوں موئی ہے
سَنے سُورجے تیری اَج توں ہوئی ہے
دُھپ جِدھے گھر ہَسے ، بابل سوای ہے

تُو جو سورج چوری کیتا، تیرا سی
میرا گھر تاں جنم دیواس توں نہیرا سی

شِو کمار بٹالوی

جَد پَین کپاہیں پُھل
وے دَھرمی بابلا
ساہنوں اوہ رُت لے دَئیں مُل
وے دَھرمی بابلا
ایس رُتے میرا گیت گواچا
جِدھے گَل بِرھوں دی گانی
مُکھ تے کِل غماں دے
نَینیں اُجڑے کُھوہ دا پانی
گیت کہ جِسنو ہونٹ چھوہائیاں
جائے کتھوری ھُل
وے دھرمی بابلا
ساہنوں اوہ رُت لے دَئیں مُل
وے دھرمی بابلا

اِک دِن میں تے گِیت میرے
ایس ٹُونے ہاری رُتے
دِلاں دی دھرتی واہی گوڈی
بِیجے سَپنے سُچے
لَکھ نَیناں دے پانی سِنجے
پَر نہ لگے پُھل
وے دھرمی بابلا
ساہنوں اِک پُھل لے دئیں مُل
وے دھرمی بابلا

کیہڑے کمے مِلکھ جگیراں
جے تِیہاں کُملائیاں
کیہڑے کم تیرے مانسرووَر
ہَنسیاں، ترہیائیاں
کیہڑے کم کھلاری تیری
چوگ موتیاں تُل
وے دھرمی بابلا
جے رُت نہ لے دئیں مُل
وے دھرمی بابلا
جَد پَین کپاہیں پُھل
وے دھرمی بابلا

شِو کُمار بٹالوی

میرے لئ تے زہر سی 
            پُھلاں دی خوشبو
میرے لئ نہ دوستا
            ایڈا اُچا رو

طارق عزیز

میں کنڈیالی تھوہر وے سجنا
اُگی وِچ اُجاڑاں
جاں اُڈدی بدلوٹی کوئی
ورھ گئ وِچ پہاڑاں
جاں اوہ دیوا جیہڑا بلدا
پِیراں دی ڈھیری تے
جاں کوئی کوئل کنٹھ جِیھدے دِیاں
سُوتیاں جاون ناڑاں
جاں چنبے دی ڈالی کوئی
جو بالن بن جاوے
جاں مَروے دا پُھل بسنتی
جو ٹُھنگ جان گَٹاراں
جاں کوئی بَوٹ کہ جِس دے حالے
نَین نئیں سَن کُھلے
ماریا مالی کَس گُلیلہ
لے داکھاں دِیاں آڑاں
میں کنڈیالی تھوہر وے سجنا
اُگی کِتے کراہے
نہ کِسے مالی سنجیا مَینوں
نہ کوئی سجنا چاہے
یاد تیری دے اُچے مَحلیں
میں بیٹھی پئ روواں
ہر دروازے لگا پہرہ
آواں کیہڑے راہے
میں اوہ چندری جِس دی ڈولی
لُٹ لئ آپ کہاراں
بَنھن دی تھاں بابل جِس دے
آپ کَلیرے لاہے
کَولی پَٹ عمر دی چادر
ہو گئ لِیراں لِیراں
تِڑک گئے وے ڈھوواں والے
پلنگ وَصل لئ ڈاہے
میں کنڈیالی تھوہر وے سجنا
اُگی وِچ جو بیلے
نہ کوئی میری چھانویں بیٹھے
نہ پَت کھاون لِیلے
میں راجے دی بَردی اَڑیا
تُوں راجے دا جایا
توہیوں دَس وے مہراں ساہویں
مُل کیہ کھوہون دھیلے
سِکھر دُوپہرے جیٹھ دِیاں نوں
ساون کِیویں میں آکھاں
چونہیں کوٹیں بھانویں لگن
لَکھ تَیاں دے میلے
تیری میری پریت دا اڑیا
اوہیو حال سو ہویا
جِیوں چَکوی پہچان نہ سکے 
چَن چَڑھیا کِس ویلے
میں کنڈیالی تھوہر وے سجنا
اُگی وِچ جو باگاں
میرے مُڈھ بنائی ورمی
کالے پَھنیر ناگاں
میں مَرگائی مانسراں دی
جو پَھڑ لئ کِسے شِکرے
جاں کوئی لَالی پَیر سِندھوری
نوچ لئے جِیہدے کاگاں
جاں سَسی دی بَھین وے دوجی
کم جَیہدا بَس رونا
لُٹ کھڑیا جِیہدا پُنوں ہوتاں
پَر آئیاں نہ جاگاں
باگاں والیا تیرے باگیں
ہُن جی نئیوں لگدا
کھلی کھلوتی میں باگاں وِچ
سو سو دُکھڑے جھاگاں

شِو کُمار بٹالوی